Luxepaardje

http://www.flickr.com/photos/aussiegall/ / CC BY 2.0

Ik heb iets nieuws geleerd dit weekend, door een citaat dat mij ter ore kwam in Bar Italia, de plek die ik hier eerder nog roemde om de verborgen schoonheid. Dit weekend heb ik daar ondervonden dat er in het stapleven van Amsterdam een zeer simpele – doch voor de leek onzichtbare – code gaande is, die de hipheid van de tent zeer nauwkeurig weet te bepalen.

Het is de factor die het kaf van het koren scheidt, die bepaalt of er A-plusjes komen of  B-minnetjes, of Yolanthe er gaat drinken als ze een nacht over is uit Milaan of alleen de Belspel-presentatrice uit Hilversum.

Let wel: deze code wordt slechts gehanteerd door hen die hun identiteit en zekerheid vinden in het onconventioneel zijn. De mensen die niets leuk vinden wat mainstream is, puur omdat het mainstream is. Sterker nog: die in een nanoseconde hun mening veranderen als blijkt dat het mainstream is geworden.

Afgelopen zaterdag, terwijl je dan tegen middennacht in een bar staat gepropt, waar de garderobe al vol is, en aan de bar in de verste verte geen plekje, en nadat er per ongeluk door de ene buurman een halve glas bier over het colbertje van de andere buurman is gegooid, zulke mensen hoor je dan verbolgen zeggen:

“De Purmerend-factor wordt hier te hoog.”

Lieve mensen, de theorie is als volgt: zodra het volk uit deze forenzenstad hoogte heeft gekregen van een bar/club/kroeg die ‘het’ zou zijn… over en uit…. dan is hij het stante pede niet meer. En hoe undercover de lieftallige provincialen ook proberen te gaan, het zelfverklaarde kaf pikt hen er meedogenloos tussenuit. En gaat op zoek naar de volgende hangout. En dat is? En dat is?! Met trots laat ik u weten geen idee te hebben. Of is het toch…?